اخیرا مجموعه‌داستان «اتاق قرمز» نوشته‌ی ادوگاوا رانپو، نویسنده‌ی ژاپنی را از نشر چترنگ خواندم. این کتاب تا سال ۱۴۰۴ طی ده سال، بیست بار تجدید چاپ شده و از پُرفروش‌ترین آثار سال‌های اخیر محسوب می‌شود.

«اتاق قرمز» مجموعه‌ای کم‌حجم با شش داستان کوتاه است؛ که سه داستانِ «صندلی انسانی»، «اتاق قرمز» و «دوقلوها» را بیش از همه پسندیدم؛ به‌ویژه «صندلی انسانی» که علاوه بر داشتن سوژه‌ای جدید و جذاب، داستانی تکان‌دهنده و عمیق است. داستان‌های این نویسنده را می‌توان در ژانرهای معمایی، رازآلود و روان‌شناختی دسته‌بندی کرد.

ترس روانی، وسواس، اعتراف، اضطراب اخلاقی، غرور فکری، حسادت، مرزهای اخلاق، بحران هویت و رنجش اجتماعی از مضمون‌های این سه داستان‌اند.

«صندلی انسانی»، داستان یک مبل‌ساز منزوی اجتماعی را روایت می‌کند که به درون مبل سفارشی پنهان می‌شود و مخفیانه با کسانی که روی آن می‌نشیند، ارتباط روحی و نزدیکی فیزیکی را تجربه می‌کند. در پایان داستان آن مرد مبل‌ساز عاشق یکی از آن زنان می‌شود آن‌قدر که دیگر نمی‌توانست با نواز‌ش‌های ساده و پنهانی خودش را راضی کند. بنابراین به شدت در جست‌وجوی راهی بود تا او را از وجود خود در درون مبل با خبر کند و .....

«صندلی انسانی» از آن سوژه‌های کمیاب و فراموش‌ناشدنی است؛ داستانی که برای همیشه در ذهن خواننده می‌ماند. تا امروز آثار اندکی از نویسندگان ژاپنی خوانده‌ام، اما این مجموعه را با اطمینان پیشنهاد می‌کنم.

ادوگاوا رانپو در سال ۱۹۶۵ در سن ۷۱ سالگی درگذشت؛ او را از پایه‌گذاران ادبیات مدرن معمایی، رازآلود و وحشت روانی ژاپن می‌دانند.

مصطفی بیان ۲۳ بهمن ۱۴۰۴