مجموعه داستان «بنی آدم» تازه ترین اثر محمود دولت آبادی
سال 95 را با خواندن مجموعه داستان «بنی آدم» تازه ترین اثر استاد محمود دولت آبادی آغاز کردم.
کتابِ 108 صفحه ای با شش داستانِ کوتاه ؛ که داستان های «مولی و شازده» و «چوب خشک بلوط» ش را بیشتر پسندیم.
اين كه استاد محمود دولت آبادی بعد از ده سال و اندی كاری داستانی چاپ می كنند خيلی قابل تامل است . چرا نويسنده ای در قواره او كه به زعم ما بايد نوبل بگيرد ده سال و يا بيشتر داستان چاپ نمی كند يا نمی نويسد . مقايسه كنيم با موراكامی (داستان نویس ژاپنی) كه در اين ده سال چقدر كار چاپ كرده و روزی چقدر شنا می كند تا سالم باشد و يا زنده یاد گراس كه مرد!
سوال اين است كه بر سر نويسنده ايرانی چه می آيد كه اين چنين نابود می شود و خيلی زود بازنشسته می شود . خفقان و فضای بسته ؟ متوهم شدن نويسنده پس ازمعروفيت؟ الكل؟ قطع شدن ارتباطش با ادبيات معاصرش با اين ديد كه جز من همه جفنگ می نويسند؟
دلیل نابودی ، هر یکی از گزینه های مطرح شده ای که گفتم ، می تواند باشد اما می خواهم یک مورد دیگر را هم به موارد ذکر شده ی اضافه کنم و آن باند بازی دسته های مختلف است که متاسفانه بسیار هم زیاد است.
کتابی چندین و چند باره معرفی و نقد می شود. جلسه ی رونمایی گذاشته می شود و آن قدر در بوق و کرنا می کنند که می خواهی بخوانی تا علت این همه هیاهو را بدانی؛ و وقتی می خوانی یا به کل چیزی در حد و اندازه ی آن همه تعریف و تمجید نبوده و یا بسیار معمولی بوده. پشت آن نویسنده ی خاص، حتما کسانی هستند. اگر نه مگر ممکن است فقط تعداد کمی از کتاب ها مطرح شوند!!؟
محمود دولت آبادی قطعا استاد است و آخرين نويسنده بزرگ ما.
نوروز امسال ، کتاب بخوانید.
عیدتان مبارک
مصطفی بیان
دوشنبه 2 فروردین 95
داستان نویس ، روزنامه نگار ادبی و موسس انجمن و جایزه داستان سیمرغ نیشابور.