یادداشت های مصطفی بیان

بازگشت مقتدرانه

رئیس جمهور قانونی، مردمی و پر افتخار سرزمینم از نیویورک با دست پُر و سوغاتی فراوان بازگشت. به عنوان یک ایرانی خیلی خرسندم، وقتی می بینم دکتر حسن روحانی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، مقتدرانه صحبت می کنند و رهبران جهان (منظورم رهبران اروپا و امریکا) برخلاف هشت سال گذشته، صندلی های خود را ترک نمی کنند و با اشتیاق تمام به سخنرانی رئیس جمهور ایران گوش فرا می دهند.

خشنودم، زیرا می بینم ایران مقتدر با همه رهبران (حتی دشمنان سابق) دستِ دوستی می فشارد و پشت میز می نشیند و لبخندی پیروزمندانه و مقتدرانه به دوربینِ مردم جهان نشان می دهد.

به فرموده حضرت حافظ:

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

نهان دشمنی برکن که رنج بی شمار آرد  

25 قرن پیش، دولت هخامنشی ایران با دادن پناهندگی به تمیستوکلس (دولتمرد و نظامی یونانی) دشمن شماره یک خود، یادگار پسندیده ای از ایرانیان برای نسل های بشر باقی گذاشت که قرن ها به عنوان اوج مدنیت و رعایت احوال و شئون انسان ها مورد احترام است. این پناهندگی پر سر و صدا که توسیدیس، دیودوروس و پلوتارک آن را برای نسل های بشری بعد از خود شرح داده اند که فصلی آموزنده از تاریخ عمومی را تشکیل می دهد.

من نشان «شجاعت»  را به پرزیدنت اوباما و نشان «پرافتخار» را به دکتر حسن روحانی تقدیم می کنم!

مصطفی بیان