لطف پروردگار بود كه من در سرزميني به دنيا آمدم كه پيشينه‌يي پرافتخار از انسان‌دوستي و آزادمنشي و فرهنگ و هنر وانديشه دارد، با مردماني مهربان و هوشمند. خانواده‌يي به من داد كه تنها به معاش نمي‌انديشيد و ارزش‌هاي انساني بويژه هنر و ادب برايشان درصدر همه‌چيز بود. ادراكي به من داد كه زيبايي را بفهمم و دوستان با ارزشي كه پيمودن راه را برايم رهنما باشند. تلاشي كه به واسطه‌ آن به آنچه مي‌خواستم برسم و مهم‌تر از همه شعوري كه بدانم خوشبختم و اين خوشبختي را پاس بدارم. هنوز همچنان با اميد زندگي مي‌كنم و عشق مي‌ورزم به هنر و به ايران زمين. مي‌دانم كه اين عشق راز خلاقيت و جاودانگي است و مرا جاودانه خواهد كرد. من در درونم خودم را نقطه‌يي بيش نمي‌بينم و اما آرزو دارم كه روزي نقطه‌يي باشم براي حرف «ب» بودن.