یادداشت های مصطفی بیان

زنجبیل جزو گیاهان دارویی مهم بوده و دارای خواص متعددی از جمله ضد تهوع، مقوی قلب، ضد لخته شدن خون، ضد باکتری، آنتی اکسیدان، ضد سرفه، ضد سموم کبدی، ضد التهاب، ادرارآور، کاهش اسپاسم، محرک سیستم ایمنی، ضد نفخ، افزایش ترشحات روده‌ای، پایین آورنده کلسترول خون، محرک گردش خون مغزی و محرک هضم غذا می‌باشد.از زنجبیل استفاده‌های متنوعی می‌شود. از کاربردهای جدید آن می‌توان پیشگیری از: تهوع و استفراغ، کم اشتهایی، بی‌اشتهایی روانی، اسپاسم روده، برونشیت و مشکلات روماتیسم را نام برد. در صنعت غذایی هم از آنان به عنوان چاشنی استفاده می‌شود.در مطالعات آزمایشگاهی مشخص شده است که زنجبیل دارای خاصیت ضد سرطانی می‌باشد. جینجرول، مهم‌ترین جزو تشکیل دهنده زنجبیل که مسئول ایجاد طعم و مزه در این گیاه می‌باشد، از رشد سلول‌های سرطانی مخصوصا سرطان روده بزرگ در انسان جلوگیری می‌کند.زنجبیل با افزایش ترشح بزاق دهان و آنزیم‌های مجرای گوارشی، به هضم و جذب مواد غذایی کمک می‌کند.زنجبیل با بیرون راندن مخاط خلطی از ریه‌ها، به درمان آسم، برونشیت و دیگر مشکلات تنفسی کمک می‌کند.زنجبیل نیروبخش، مقوی معده، بادشکن و ضد رقت‌خون می‌باشد. درمان کننده یرقان است. اگر پودر آن را روی پوست بدن مالش دهند، آن را تحریک و قرمز می‌کند. تقویت‌کننده حافظه، بازکننده کبد و قاطع بلغم است و رطوبات غلیظی که در روی جدار روده و معده چسبیده باشد، از بین می‌برد. زنجبیل را جهت فلج و ضعف اعصاب تجویز کرده‌اند. زنجبیل برای درمان اسهال ناشی از مسمومیت غذایی نیز مفید است. تشنگی را برطرف می‌کند. مخلوط زنجبیل با نبات و کندر را جهت جلوگیری از نفخ میوه‌های نارس تجویز کرده‌اند. ضماد زنجبیل برای گری (داءالثعلب) و فرو بردن ورم سودمند می‌باشد. اگر زنجبیل را کوبیده و روی آبگوشت بپاشند، درد مفاصل را تسکین می‌دهد. علاوه بر این مالیدن زنجبیل خشک و آب تازه آن برای معالجه رماتیسم نافع است. برای غدد فوق کلیه مفید بوده و ترشح هورمون کورتیزول را از این غدد زیاد می‌کند و بیشتر خواص زنجبیل به همین دلیل می‌باشد.