یادداشت های مصطفی بیان

من یک منتقد ادبی نیستم. ولی به عنوان یک بیننده تلویزیون و سینما از میان هفتاد میلیون ایرانی، دوست دارم از یکی از شخصیت های برجسته زندگی ام سخن بگویم. شخصی که از نوجوانی با دیدن سریال پلیسی عصر قاجار «پهلوانان نمی میرند» (1376) از میان جذاب ترین کارتون های آن زمان، شیفته دیدنِ این سریال کرد!

باید او را با لفظ «استاد» خطاب کرد. زیرا در ادبیات و هنر فیلم سازی دشوار و مرارت بار امروز ایران قابل ستایش است. قلم زیبا، شیوا و مسجع او در آثار هنری اش من را به یاد «علی حاتمی» می اندازد.

سریال مذهبی،  تاریخی و عاشقانه «شب دهم» (که نوروز 1380 مصادف شده بود با محرم)، سریال تاریخی، عاشقانه، جنایی و سیاسی «مدار صفر درجه» (1386) و فیلم سینمایی «پستچی سه بار در نمی زند» (1387) همگی به قلم بی نظیر وی نگارش شده است.

استاد «حسن فتحی» 51 سال فیلمنامه نویس و کارگردان برجسته امروز کشورمان است. کارگردان سریال بی نظیر «میوه ممنوعه» (1386) که با برداشتی هوشمندانه از ماجرای «شیخ صنعان و دختر توسا» توانست یکی از بهترین سریال های مناسبتی تلویزیون ایران تا به امروز را تبدیل کند. این سریال آنقدر از طرف سیاسیون واکنش نشان داد که پای روسای صدا و سیما به سریال باز شد. به گفته استاد حسن فتحی در مورد ساخت این سریال گفت: «نمی دانید که در چه شرایطی این سریال تولید شد. نمی دانید بعد از آنکه آن کار ساخته شد، رسما اعلام کردند سریال هایی با مضمون میوه ممنوعه دیگر صلاح نیست ساخته شود!!!»

استاد حسن فتحی یک نویسنده هنرمند و کارگردان هوشمند است. وی همانند ما شهروند این جامعه است. با دردهای این جامعه آشناست. در اتوبوس، تاکسی و خیابان هوشمندانه می بیند که مردم درباره چه چیزهایی دغدغه دارند و در مورد آن داستان جذابی انتخاب می کند.

از لحاظ من جامعه امروز ما، جامعه ایی بیمار است. من هر روز شاهد دروغ، خشونت، جنایت، اعدام در ملاء عام هستم!

بگذارید هنرمندانی ارزشمند مانند «استاد حسن فتحی» آزادانه و هوشمندانه از جامعه بیمار من و شما بنویسند. جامعه ایی که من و شما هر روز در آن نفس می کشیم.