یادداشت های مصطفی بیان

آغاز هفتمين مجمع بين المللی استادان زبان فارسی

دیروز هفتمين مجمع بين  المللي استادان زبان فارسي با حضور رئيس جمهور، شخصيت هاي سياسي و بيش از 2۵۰استاد ايراني و خارجي با هدف تبادل تجربيات و امکان گفت و گوي استادان در حوزه آموزش زبان فارسي در تالار علامه اميني تهران برگزار مي شود. از آنجا که زبان فارسي يکي از پايه هاي هويتي ماست، نگاهي اجمالي به سير تحول و تطور آن دور از فايده نيست.در سال ۱۸۷۲ در نشست اديبان و زبان شناسان اروپا در برلين چهار زبان يوناني، فارسي، لاتين و سانسکريت، به عنوان زبان هاي کلاسيک جهان برگزيده شدند. معيار آنان براي کلاسيک بودن اين بود که باستاني باشند، ادبيات پربار داشته باشند و در آخرين هزاره عمر خود تغييرات اندکي کرده باشند. زبان فارسي گذشته پرشکوهي داشته، چنان که در زمان حکومت گورکانيان در هند، فارسي، زبان رسمي اين امپراتوري بود و در همان زمان نفوذ اين زبان در غرب به درياي سياه مي رسيد. اما اکنون زبان فارسي زبان رسمي دو کشور است: ايران و تاجيکستان. زبان نخست بيش از ۴۰ميليون نفر در ايران فارسي است. در تاجيکستان ۵ميليون نفر به اين زبان سخن مي گويند. اما اين نکته قابل توجه است که در ازبکستان با وجود ۷ميليون گويشور فارسي زبان در اين کشور، حاکمان آن، چشم ديدن اين زبان را ندارند و تا مي توانند در راه آن سنگ اندازي مي کنند. در افغانستان هم ۲۰ميليون نفر به فارسي سخن مي گويند؛ به همين دليل در اين کشور، زبان فارسي و زبان پشتو، هر دو زبان رسمي افغانستان هستند. هند و پاکستان نيز از جمله کشورهايي به شمار مي روند که زبان فارسي در آن ها جايگاه در خور توجهي داشته و دارد و از نظر فرهنگي تاثير زيادي بر اين سرزمين ها گذاشته است.در مجموع شمار سخن گويان فارسي را در جهان ۱۱۰ميليون تن برآورد مي کنند. به دليل آن که زبان اردو، زبان رسمي کنوني پاکستان پيوندهاي زيادي با زبان فارسي دارد؛ بسياري از مردم اين کشور چه فارسي زبان و چه اردو زبان، دلبستگي و علاقه زيادي به زبان فارسي نشان مي دهند و با وجود بحران هاي سياسي و اقتصادي موجود در اين کشور آن ها بر اين دلبستگي خود پاي مي فشارند.