امسال به میمنت و مبارکی، بیست‌ و ‌هشتمین دوره «نمایشگاه بین‌المللی کتاب» برگزار می‌شود. می‌پرسید نظر بنده راجع به این نمایشگاه چیست؟ واقعیت این است نمایشگاه کتاب تهران بیشتر از آنکه «نمایشگاه» کتاب باشد، «فروشگاه» بزرگی است که به ناشران ایرانی (که بسیاری‌شان مغازه کتاب‌فروشی ندارند) اجازه و امکان عرضه مستقیم آثارشان را می‌دهد.

«نمایشگاه کتاب تهران» در حقیقت «جشن کتاب ایران» است. هم‌میهنان‌مان از اقصی‌نقاط کشور به تهران می‌آیند تا در این جشن شرکت کنند و نویسندگان و شاعران محبوب شان را از نزدیک ببینند.

امیدوارم مدیران فرهنگ، تغییراتی در ساختارها و شیوه‌های برگزاری نمایشگاه کتاب تهران ایجاد کنند؛ تغییراتی که اگر هوشمندانه و بجا باشد، در بلند مدت هم به نفع ناشران ایران است، هم به نفع نویسندگان و مولفان ایران و هم به نفع فرهنگ ایران. اصولاً به نظر می‌رسد اگر قرار باشد در حوزه‌های مختلفِ مرتبط با کتاب - مثلاً ادبیات داستانی-  اتفاقی بیفتد و پای نویسندگان ایرانی به عرصه‌های جهانی باز شود، یکی از بهترین و حساس‌ترین گلوگاه‌ها همین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران است. البته مسائل دیگری مثل ممیزی (که خرخره کتاب را می‌جود) و عضو نبودن در کنوانسیون برن (که کپی‌رایت را به رسمیت می‌شناسد) و... هم هست که در اینجا فرصت نمی بینم تا در مورد آنها بنویسم.

آقای عباس کرخی، مدیر محترم و دلسوز اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان نیشابور خبر از تشکیل یک غرفه اختصاصی برای مولفین نیشابوری در نمایشگاه امسال کتاب تهران دادند. این حرکت از سوی مدیر فرهنگ بسیار قابل تقدیر و ستایش است. زیرا این حرکت پسندیده در بلند مدت هم به نفع نویسندگان و مولفان نیشابوری است و هم به نفع فرهنگ و ادب شهرستان نیشابور.

انشاالله برای سال های آینده فرصتی مهیا شود تا نویسندگان و شاعران نیشابوری به نمایشگاه کتاب تهران بروند تا در غرفه اختصاصی «کتاب نیشابور» حضور یابند و برای مخاطبان غیر نیشابوری داستان و شعر بخوانند و درباره‌ ادبيات و فرهنگ ایران و نیشابور بحث و گفت‌وگو کنند.

مصطفی بیان

هفته نامه استانی "خیام نامه" / شاره 231 / 19 اردیبهشت1394