«آرنو گایگر»  برگزیده جایزه ادبی آنتون ویلدگانس 2012

«آرنو گایگر»  (Arno Geiger) چهل و چهار سال سن دارد(22 جولای 1968).  قد بلند و لاغر با موهایی کوتاه و طلایی و لبخندی ملیح همانند مردان نژاد آلمانی و اتریشی است. وی رمان نویس نام آشنای اتریشی است.

اتریش یکی از کشورهای اروپای غربی است. پایتخت آن وین است. این کشور از شمال با آلمان و جمهوری چک، از شرق با اسلوواکی و مجارستان، از جنوب با ایتالیا و اسلوونی و از غرب با سوئیس و لیختنشتاین هم مرز است. زبان رسمی این کشور آلمانی است و طبق آخرین آمار بانک جهانی، اتریش در مکان هفتم ثروتمندترین کشورهای جهان قرار دارد. ادبیات اتریش همانند ادبیات همسایگانش غنی نیست و نویسندگان شناخته شده کمتری نسبت به سایر کشورهای اروپای غربی دارد. «آرنو گایگر» یکی از چند نویسنده نام آشنای اروپای غربی است.

«آرنو گایگر» در روستای از Wolfurt نزدیک برگنتس بزرگ شد. او مطالعات آلمانی، تاریخ کهن و ادبیات تطبیقی در دانشگاه اینسبروک و وین گذراند.

وی از سال 1993 به عنوان نویسنده آزاد مشغول به کار شده است. آرنو نخستین کار ادبی خود را با عنوان «مدرسه کوچک سوار چرخ فلک» در سال 1998 منتشر کرد که مورد تحسین خوانندگان قرار گرفت. سپس رمان دومش را با عنوان «سرعت بالا» در سال 1999، رمان سومش «دوستان زیبا» در سال 2002 و رمان چهارمش «حال ما به خوبی در حال انجام است» در سال 2005 منتشر کرد که رمان چهارمش به بیش از چهارصد هزار نسخه فروخته شد و به بیش از بیست زبان زنده دنیا ترجمه گردید.

رمان «حال ما به خوبی در حال انجام است» متعلق به خاطرات زمان ماست. می گوید چگونه سیاست در زندگی روزمره سه نسل مان در اتریش گذشته است. این کتاب از سوی منتقدین اثری برجسته شناخته شده است و به عنوان اثری ماندگار بین سال های 1938 تا 2001 معرفی گردید.

بعد از موفقیت در رمان چهارمش، رمان «آنا را فراموش نکنید» در سال 2009 منتشر کرد که جزء پرفروش ترین رمان های «آرنو گایگر» قرار گرفت و بر محبوبیت و اعتبار او افزوده گشت.

آخرین کتابش«پادشاه سالخورده در تبعیدگاه خودش» را در سال 2011 به نگارش درآورد که به شدت توسط منتقدین مورد تحسین و ستایش قرار گرفت. این کتاب نگارش شرح زندگی شخصی خود او، سابقه خانوادگی، روایت پدر که بیماری آلزایمر دارد؛ است.

«آرنو گایگر» می گوید: «وقتی پدر به طور موقت در خانه سالمندان بود. شروع به نوشتن در مورد پدر، تاریخچه زندگی او کردم.»

«مایک براون» منقد ادبی می نویسد: «گایگر در این کتاب مفهوم زندگی و پیری را با شجاعت به نگارش درآورد. رمان حافظه آرنو گایگر است. او با قدرت واقعی مفهوم زندگی را برای خواننده خلق کرد.»

«آرنو گایگر» می گوید: «من در این کتاب پدر خود را نشان داده ام. اما در زمانی که افراد در اطراف او شاد هستند ولی به رسمیت شناخته نمی شود و کنار گذاشته شده است و او رنج می برد.»

«آرنو گایگر»  نویسنده نام آشنای اتریشی برای نگارش رمان «پادشاه سالخورده در تبعیدگاه خودش» جایزه ادبی «آنتون ویلدگانس 2012» (anton wildgans award)  را کسب کرد. او همچنین برای این رمان جوایز مختلفی را دریافت کرد که جایزه افتخاری انجمن بیمارستان‌ها و آسایشگاه های آلمان در سال 2011 و نیز جایزه بنیاد فراموشی سوییس با عنوان جایزه «واقعیت دوم» از جمله آن‌هاست.

جایزه ادبی آنتون ویلدگانس به افتخار «آنتون ویلدگانس» (1932 – 1881) شاعر و نمایشنامه نویس اتریشی است که از سال 1962 هر سال از سوی انجمن ادبی «آنتون ویلدگانس»  به نویسندگانی از نسل جوان و یا نویسندگانی میانسال از کشور اتریش اهدا می‌شود که آثارشان نقطه اوج نهایی‌شان را نوید می‌دهند. این جایزه که پانزده هزار یورو ارزش دارد در تاریخ 26 سپتامبر (5 مهر) در جریان مراسمی با حضور نویسندگان آلمانی و اتریشی در وین به «آرنو گایگر» جوان  اهدا می‌شود.

در کارنامه ادبی «آرنو گایگر»  نگارش پنج رمان، کتاب داستان، یک درام و یک کتاب اتوبیوگرافیک  و جایزه نویسندگان جوان اروپایی (1998)، جایزه کارل مایر (2001)، جایزه فریدریش هولدرلین (2005) و از همه مهم تر جایزه کتاب سال آلمان (2005) وجود دارد.

«آرنو گایگر» در آثارش همان قدر که به زمان معاصر نگاه می‌کند به زمان گذشته نیز نظر دارد و از این نظر منحصر به فرد و مثال زدنی است. او در داستان سرایی‌اش در مورد بشریت، مسایل مهم اجتماعی زمان ما را به شکل جدی مورد بحث قرار می‌دهد و به شکل مسلط به بررسی موضوع‌های اساسی در رابطه با مسوولیت های اجتماعی می‌پردازد.

ماهنامه گلستانه –  سال یازدهم –  شماره 121–  آبان 1391