آمله

آمله

آمله گياهي است درختچه اي با برگ هاي ريز و انبوه و گل هاي خاکستري و ميوه کروي؛ در زبان فارسي به اين گياه آمله و در طب سنتي به آن «آملج»، (املج) مي گويند.

ميوه اين گياه طعمي تلخ و گس دارد و پوست نازک آن مشابه آلوچه و به اندازه گردو است.

براي از بين بردن مزه تلخ و گس آن آمله را سه روز در شير گاو خيس مي کنند و سپس مي شويند و خشک مي کنند که در اين صورت به آن (آمله پرورده) يا «شير آمله» مي گويند. اين گياه غني از ويتامين C است.

خواص

*گياه آمله طبيعت سرد و خشک دارد.*قابض است.*براي تقويت مو مفيد است.*از بين برنده رطوبت معده است.* از دانه آن براي رفع آسم و برونشيت و اختلالات صفراوي استفاده مي کنند.*شيخ الرئيس ابوعلي سينا معتقد است که آمله براي تقويت قلب مفيد است.

*اين گياه براي بيماران مبتلا به ناراحتي هاي طحال مضر است و اگر اين بيماران به اشتباه از اين گياه استفاده کردند بهتر است کمي عسل و سنبل الطيب ميل کنند.

*اين گياه براي رفع فراموشي مفيد است.

در روايات مختلفي از امامان معصوم(ع) درباره خواص آمله چنين آمده است: نافع رطوبت بدن، سنگ مثانه، بواسير، باد و درد معده است.در طب از ميوه پوست کنده و بي دانه، ريشه و پوست اين گياه استفاده مي شود که به صورت پودر، خيسانده، دم کرده کاربرد دارد.

آمله نافع سودا، عطش، آب زياد دهان، خونريزي بواسير و بيني، رطوبت معده، ضعف قلب، چشم، معده و اعصاب، ريزش مو، نفخ، کمي اشتها، تب، آسم، سياتيک، روماتيسم، سکته و سوزاک است.

اين گياه داراي پروتئين، چربي، موادمعدني، ويتامين ث، اسيد تانيک، اسيد گاليک، تانن، گلوکز، سودا و صمغ است.