بزرگ علوی

بزرگ علوی از چهره های مطرح ادبیات معاصر در سال 1282 در خانواده ای بازرگان به دنیا آمد. در سال 1301 به آلمان رفت و تحصیلاتش را تا سال 1307 ادامه داد و فارغ التحصیل تعلیم و تربیت شد. به ایران بازگشت و در شیراز معلم گردید. در ایران با صادق هدایت آشنا شد و در محافل روشنفکری آن زمان به اتفاق مسعود فرزاد و مجتبی مینویی گروه ربعه را تشکیل دادند. پس از تشکیل اولین جریان مارکسیستی به عنوان 53 نفری در سال 1320 به مدت 4 سال زندان رفت. سپس به آلمان مهاجرت کرد و در دانشگاه همومبولدت برلین شرقی استاد زبان و ادبیات فارسی شد. آثار او تا قبل از انقلاب در ایران اجازه چاپ نداشتند و اغلب در آلمان چاپ می شدند. اولین مجموعه داستان وی با نام چمدان در سال 1313 منتشر شد. از آثار دیگر او می توان به داستان های ورق پاره های زندان، پنجاه و سه نفر، میرزا، سالاری ها، چشم هایش و موریانه اشاره کرد. چز این داستان ها فرهنگ لغات فارسی – آلمانی را با کمک یونکر منتشر ساخت و کتاب حماسه ی ملی ایران اثر تئودور نولدکه را نیز ترجمه نمود.

بزرگ علوی برای اولین بار خاطرات زندان را در قالب چند داستان نوشت و طی آنها رفتار ناپسند رضا شاه پهلوی را با زندانیان نشان داد. او حالات روحی زندانیان را در خلال داستان هایش بیان می کند. ضمن آنکه گاه و بی گاه اوضاع اجتماعی و سیاسی عصر خود را نیز توصیف می کند. نویسنده در جای جای داستان هایش می کوشد ضعف و زبونی پهلوی را نشان می دهد. موضوع عمده ی بخشی از داستان های علوی را اختلاف دو نسل جوان و کهنه پرست تشکیل می دهد؛ اما داستان «گلیله مرد» از نادر داستان های کوتاه فارسی و از جمله آثار خلاق بزرگ علوی است که در سال 1326 نوشته شد.